Jeśli psychodeliki wejdą w główny nurt, czy będą dostępne dla każdego?

‘To me, that’s something that has been part of my mission in this work – to help more people of colour to be human, to relax. When presented in the right container, that is the power and the potential of this medicine’


O

W spocony niedzielny poranek sierpnia ubiegłego roku Jamilah George znajdowała się na 16. piętrze historycznego hotelu Brown w Kentuckyprowadząc swego rodzaju duchową służbę. George, doktorant kliniki psychologia na Uniwersytecie Connecticut, który posiada również tytuł magistra teologii na Uniwersytecie Yale, poprosił publiczność o wykrzykiwanie imion przodków lub osób, które podziwiali. Z każdym imieniem George wykonał rytuał libacji, w geście podziękowania wlewając wodę do liściastej, zielonej rośliny, ustawionej z przodu podium. „Maya Angelou” – zawołał jeden z słuchaczy. „Mama Lola” – zawołał inny. Imiona wciąż się pojawiały: Toni Morrison. Audre Lorde. Mahatma Gandhi. Harriet Tubman.

George, który był członkiem zespołu UConn prowadzącego jedyne badanie kliniczne w celu zbadania skutków leku psychotropowego MDMA na temat zespołu stresu pourazowego z uczestnikami koloru, chciała, aby publiczność nawiązała kontakt z jej kulturowymi rodowodami, zanim rozpoczęła prezentację – orzeźwiające wezwanie do włączenia i sprawiedliwości społecznej w rozwijającym się świecie uzdrawiania psychodelicznego. To świat, który jest bardzo obiecujący, ale jest w przeważającej mierze biały i ekonomicznie uprzywilejowany. Częściowo problem, jak to widzi George, polega na tym, że środowisko akademickie utraciło swój związek z historią tych substancji zmieniających świadomość (znanych również jako enteogeny), z których wiele było używanych przez rdzenne kultury do fizycznego i psychicznego leczenia tysięcy ludzi. lat.

„To do nas należy znalezienie sposobów na rozpowszechnianie zasobów i zaprzestanie pozostawiania ich na szczycie, w najbardziej elitarnych instytucjach badawczych” – powiedziała do niewielkiej grupy psychoterapeutów, którzy byli tam, aby dowiedzieć się, jak substancje psychotropowe, takie jak metylenodioksymetamfetamina (MDMA) i psilocybina, aktywny składnik grzybów halucynogennych („magicznych”), może być użyta do leczenia niepokoju psychicznego i emocjonalnego. „Musimy znaleźć sposób, aby zebrać te informacje i obniżyć je, aby były dostępne” – kontynuowała. „MDMA – nie możesz tego nawet wymówić! Musimy znaleźć sposób na przetłumaczenie tych informacji. To tak, jakby mówić w innym języku ”.

Następnego dnia zakończyła się publiczna część inauguracyjnych Warsztatów Psychedelic Medicine & Cultural Trauma Workshop i rozpoczęło się szkolenie psychoterapeutów. Pięćdziesięciu terapeutów kolorowych zostało przyjętych na tygodniowe szkolenie prowadzone przez Maps, Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies. Podczas szkolenia terapeuci poznali najlepsze praktyki dotyczące stosowania enteogenu MDMA w leczeniu PTSD u swoich pacjentów.

MAPS bada obecnie psychoterapię wspomaganą MDMA jako metodę leczenia PTSD. Badania kliniczne są w fazie 3 – ostatnim etapie przed zatwierdzeniem przez Amerykańską Agencję ds.Żywności i Leków – a Maps, która pracuje nad tym momentem od momentu powstania jako organizacja badawcza i rzecznicza w 1986 roku, przygotowuje się do świat aprobaty. Przed warsztatami Cultural Trauma w Kentucky, Maps przeszkolili 285 terapeutów z myślą, że – chociaż nie mogą jeszcze legalnie ćwiczyć – będą gotowi do otwarcia swoich drzwi, gdy zatwierdzenie będzie ostateczne. Ale mniej niż 10% przeszkolonych osób to osoby kolorowe. Gdyby Maps chcieli, aby terapeuci leczyli klientów kolorowych, musieliby przeszkolić terapeutów kolorowych.

„Musimy znaleźć sposób, aby zebrać te informacje i obniżyć je, aby były dostępne” – mówi Jamilah George(uconn.edu)

W zeszłym roku w Stanach Zjednoczonych odbyło się co najmniej 20 konferencji omawiających najnowsze osiągnięcia w dziedzinie nauk psychodelicznych i medycyny. To społeczność zadowolona z konferencji, co ma sens: większość substancji omawianych podczas tych wydarzeń jest oznaczona jako harmonogram 1 lub 2 przez US Drug Enforcement Administration, więc ich stosowanie poza badaniami klinicznymi jest nielegalne. (Uważa się, że narkotyki z Wykazu 1 mają największy potencjał do nadużywania, przy „obecnie nie akceptowanym zastosowaniu medycznym”. MDMA jest narkotykiem z harmonogramu 1, podobnie jak konopie indyjskie, i jest klasyfikowany jako bardziej niebezpieczny niż oksykodon i kokaina, które są oba z harmonogramu 2 .) Konferencje są jednym z nielicznych miejsc, gdzie badacze, klinicyści, adwokaci i ciekawa opinia publiczna mogą dowiedzieć się o rozwoju w tej dziedzinie i spotkać innych zwolenników psychedelików. W porównaniu z wielkim wydarzeniem, takim jak New York City Horizons: Perspectives on Psychodeliki konferencja, która odbywała się każdej jesieni w Nowym Jorku od 13 lat, aw zeszłym roku przyciągnęła ponad 2800 uczestników, dwudniowe publiczne warsztaty w Kentucky były niewielkie, z mniej niż 100 uczestnikami i bardzo małą uwagą ze strony mediów, które energicznie zajmują się rozwojem psychodelicznym .

Ale spotkanie, na którym odbyły się rozmowy na temat legalizacji narkotyków i systemowego rasizmu, prezentacje na temat lokalnych metod leczenia, eksperymentalne ćwiczenia grupowe, a nawet przedstawienie taneczne, było przełomowe. Było to historyczne nie tylko dlatego, że był to pierwszy taki trening dla terapeutów koloru, ale także dlatego, że wyznaczył punkt zwrotny w mainstreamingu psychodelików. Wielu organizatorów i prezenterów bierze udział w większym wysiłku, aby urozmaicić świat uzdrawiania psychedelicznego. Sprzeciwiają się popularnej narracji, że psychodeliki powstały w białych ruchach kontrkulturowych z połowy stulecia i, co być może najbardziej znaczące, walczą o to, by nowa dziedzina medycyny psychodelicznej – często reklamowana jako cud dla długotrwałych i głęboko zakorzenionych zmagań jak depresja oporna na leczenie, uzależnienie, lęk i PTSD – będą dostępne dla wszystkich. Obejmuje to społeczności czarne i inne niż białe, które były w przeszłości nadmiernie nadzorowane i surowo więzione za posiadanie lub sprzedaż niektórych z tych substancji. (Biali i czarni są równie skłonni do używania nielegalnych narkotyków, jak stwierdzono w raporcie Human Rights Watch z 2009 r., Ale czarnoskórzy są aresztowani za przestępstwa narkotykowe znacznie częściej niż biali).

George, który jest czarny, odezwał się bezpośrednio do tych nierówności w punkcie kulminacyjnym jej przemówienia. Podczas gdy biali ludzie mogą postrzegać stosowanie psychedelików jako drażliwe lub kontrowersyjne, istnieje niewielkie ryzyko prawne związane z używaniem tych substancji przez białych. „Zachodni badacze wzięli niektóre z tych rdzennych tradycji religijnych, wykorzystując je poza ich duchowym kontekstem … a następnie biorą to dla siebie i idą na rave, skaczą i zapalają światła” – powiedział George. „Jedziemy w góry i doświadczamy odkrywania siebie”. Jej głos podniósł się, gdy publiczność klasnęła w porozumieniu. „Wszystko to jest niesamowite. Zróbmy to. Ale zabierzmy ze sobą innych. Znajdźmy sposób, aby ci, którzy byli uciskani od pokoleń, mogli doświadczyć takiej samej wolności, jaką mają niektórzy z nas w tym pokoju w sobotni poranek, ponieważ mają na to ochotę. Nie we wtorkowy wieczór, kiedy musieli wyjść z pracy i znaleźć opiekunkę do dzieci, która zaopiekuje się dziećmi, aby mogły przyjść do kliniki i wziąć udział w tych badaniach i modlić się, aby ich uwolniło, aby mogli zatrzymać rodziny i zachować pracę ”.



Miałem chłopaka w liceum, który raz lub dwa razy używał LSD i nie pamiętam żadnych niezwykłych przemian, które zaszły w wyniku

Monnica Williams, psycholog kliniczny

Kontynuowała: „Życie zależy od nas. Widzisz, co mówię? Kiedy naprawdę o tym myślisz, kiedy tak to rozwiążesz, życie zależy od nas ”.

Istnieje niewielkie ryzyko prawne związane z używaniem substancji psychedelicznych przez białych. Ale społeczności czarne i nie-białe były historycznie nadmiernie nadzorowane i surowo więzione za posiadanie lub sprzedaż niektórych z tych substancji.

Trudno byłoby uniknąć relacji z tak zwanego „renesansu psychedelicznego”: jest wszędzie. W ostatnim odcinku 60 minut, Anderson Cooper doniósł o udanych badaniach klinicznych na Johns Hopkins i New York University, które wykazały, że psilocybina może pomóc, odpowiednio, w rzuceniu palenia i upijaniu się. Program Gwyneth Paltrow w serwisie Netflix The Goop Lab poświęcił odcinek podążaniu za pracownikami Goopa podczas uzdrawiającego odosobnienia psilocybinowego na Jamajce, gdzie grzyby są legalne. No i oczywiście jest dziennikarz naukowy Michael Pollan nr 1 New York Times bestseller Jak zmienić zdanie: czego nowa nauka o psychedelikach uczy nas o świadomości, umieraniu, uzależnieniu, depresji i transcendencji. Zmienia się również polityka wokół psychedelików: przy wielkim wysiłku ze strony zwolenników w Kalifornii, a także w Denver podjęto różne środki dekryminalizacji posiadania pewnych enteogenów, a podobne kampanie są prowadzone w Chicago i innych miastach. W listopadzie ruch ten dotrze do Waszyngtonu, kiedy mieszkańcy będą głosować nad tym, czy zdekryminalizować magiczne grzyby.

W maju 2019 Denver uchwaliło ustawę, która sprawia, że ​​posiadanie, używanie lub uprawianie grzybów psilocybinowych przez osoby w wieku 21 lat i starsze jest najniższym priorytetem organów ścigania w mieście.(Getty)

Enteogeny, takie jak pejotl i ayahuasca, były używane w rdzennych kulturach od tysięcy lat, ale ta ostatnia fala badań koncentrowała się głównie na dwóch substancjach: MDMA, pochodnej drzewa sasafrasowego, który został po raz pierwszy zsyntetyzowany w laboratorium w 1912 roku i użyty w ustawienia terapeutyczne w latach siedemdziesiątych i wczesnych osiemdziesiątych, zanim w 1985 r. uznano je za lek z harmonogramu 1; i psilocybina, dodana do harmonogramu 1 w 1971 roku. Psilocybina występuje naturalnie w niektórych grzybach i była używana w rdzennych kulturach na całym świecie; ikonografia grzybów została znaleziona w prehistorycznych malowidłach jaskiniowych.

Pod koniec lat 90. garstka badaczy zaczęła podejmować prace, które porzucono, kiedy te substancje zostały uznane za przestępstwo. (Przynajmniej spadła w sytuacjach naziemnych; terapeuci kontynuowali i nadal pracują pod ziemią). Teraz pole eksplodowało: kiedy George mówi, że „życie zależy” od terapeutów uczących się korzystać z tych metod, nie jest dramatyczna. Liczby zrobią wrażenie na każdym. W badaniu zaprzestania palenia Johnsa Hopkinsa, przeprowadzonym w 2006 roku na małej grupie uczestników, 80 procent długoterminowych palaczy zaprzestało palenia przez co najmniej sześć miesięcy po ich leczeniu psilocybiną. Po roku 67 procent nadal było niepalących. Dziewięć lat później Johns Hopkins opublikował wyniki innej próby, w której psilocybinę z powodzeniem zastosowano w leczeniu depresji i lęku u pacjentów z rakiem, przy czym zmiany utrzymywały się u 80 procent uczestników po sześciu miesiącach. Uniwersytet zainwestował tak dużo w tę dziedzinę, że w zeszłym roku uruchomił samodzielne Centrum Badań Psychedelicznych i Świadomości i pracuje nad badaniami nad użyciem psilocybiny w leczeniu uzależnienia, anoreksji i wielu innych problemów.

Tymczasem w 2017 roku FDA przyznała psychoterapii wspomaganej MDMA w leczeniu zespołu stresu pourazowego (PTSD) status „przełomowej terapii”, po tym jak finansowane ze środków prywatnych badania Maps wykazały, że 56 procent uczestników doświadczyło znacznej ulgi – do tego stopnia, że ​​przestali spełniać wymagania dotyczące PTSD. (FDA nie może omawiać trwających badań, powiedział mi rzecznik w e-mailu). Przełomowe znaczenie mają terapie, które okazały się bardzo obiecujące, z myślą, że będą one miały priorytet w procesie zatwierdzania przez FDA, a Mapy przewidują, że MDMA- psychoterapia wspomagana będzie dostępna w ciągu najbliższych kilku lat. Sam doświadczyłem tego leczenia: po zredagowaniu historii o psychoterapii wspomaganej MDMA wiele lat temu, połączyłem się z wysoko wykwalifikowanym podziemnym terapeutą, aby zająć się utrzymującymi się skutkami śmierci mojego ojca, gdy miałam 14 lat, efektami terapii psychoterapeutycznej i medytacji. nie ulżyło. Choć stawienie czoła traumie, którą pogrzebałem, było trudne i bolesne, bardzo skorzystałem z tej pracy.

Meksykańscy i zagraniczni turyści udają się na pustynię, aby spróbować kaktusa pejotlowego, który zawiera psychoaktywne alkaloidy takie jak meskalina(AFP / Getty)

Ponieważ jednak badanie za badaniem wykazywało pozytywne wyniki na przestrzeni lat, jedno było niezmienne: nie było zbytniej różnorodności zarówno wśród prowadzących badanie, jak i uczestników. W 2015 roku Natalie Ginsberg, dyrektor ds. Polityki i rzecznictwa w Mapach, natknęła się na Monnicę Williams, psychologa klinicznego z Uniwersytetu w Louisville. Williams, która jest czarna, badała zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, lęki i skutki rasizmu, a jej praca podekscytowała Ginsberga, który napisał do Williams z zapytaniem, czy mogłaby być zainteresowana pracą z Maps. „Marginalizacja społeczna potęguje traumę” – powiedział mi Ginsberg w e-mailu. Niezależnie od źródła ich traumy, która może wynikać z wielu przyczyn, w tym napaści na tle seksualnym, urazów z dzieciństwa i służby wojskowej, „osoby, które doświadczają najwyższych wskaźników traumy, to osoby najbardziej marginalizowane w społeczeństwie, które w USA obejmuje osoby kolor".

Williams nie miał wcześniejszych doświadczeń z psychedelikami. „Miałam chłopaka w liceum, który raz lub dwa razy używał LSD i nie pamiętam żadnych niezwykłych przemian, jakie zaszły w wyniku” – powiedziała mi. Trzeba było trochę przekonania. – Wyglądało na to, że może to moda tygodnia, wiesz? wspomina Williams. „Tam, gdzie mówią, wiesz, że pijesz szklankę wody z octem i sokiem z cytryny i tracisz 50 funtów. Tak, tak, racja. Ale tak naprawdę czytając badanie, widząc, jak filmy uczestników stają się coraz lepsze … kiedy wykonujesz tę pracę, możesz spojrzeć na ludzi i powiedzieć: ta osoba jest naprawdę chora. A potem widzisz tę samą osobę później, uśmiechają się i mają promienną twarz. Nawiązują kontakt wzrokowy i rozmawiają o przyszłości. Widząc cały postęp na taśmie wideo, to właśnie mnie przekonało ”.

W 2016 roku Maps zaprosiła Williams do udziału w swoich badaniach klinicznych w celu zbadania MDMA pod kątem PTSD, ale jej próba byłaby wyjątkowa: obejmowałaby tylko uczestników kolorowych i głównie terapeutów kolorowych. Nie było powodu, by sądzić, że MDMA nie będzie działać tak dobrze w przypadku osób kolorowych, ale było tak mało danych, że Maps i Williams nie mogli powiedzieć.

We wrześniu ubiegłego roku Lowell Cafe w West Hollywood w Kalifornii stała się pierwszą amerykańską restauracją z konopiami indyjskimi, oferującą gościom szereg produktów z chwastów i liczącą na rywalizację ze słynnymi Amsterdamskimi kawiarniami(AFP / Getty)

Jamilah George zbadała lęk i traumę rasową i dołączyła do badania po spotkaniu z Williamsem na konferencji. George był początkowo ostrożny. „Zawsze uważałem narkotyki za niebezpieczne, prowadzące do przemocy i więzień” – powiedział mi George. „Nigdy nie było to coś, co uważałem za środek do uzdrowienia, a już na pewno nie do odkrywania lub zabawy. Dowiedzenie się więcej o psychedelikach było dla mnie dziwne: przebywałem w pobliżu wszystkich białych ludzi, rozmawiając o ich doświadczeniach z tymi substancjami, o tym, jak zmienili swoje życie i ile dowiedzieli się o sobie. Było to dla mnie tak obce i naprawdę trudno było mi się skupić. Świat, w którym możesz używać nielegalnej substancji i nie jesteś narażony na aresztowanie? To było jak, gdzie jestem? ”

Zespół spędził dwa lata na przygotowaniach, korzystając z wytycznych przedstawionych przez Mapy. Najpierw przeszli własne szkolenie, w tym wymaganą sesję terapeutyczną wspomaganą MDMA, zwaną MT-1, aby mogli odnieść się i zrozumieć doświadczenia swoich uczestników. Musieli także znaleźć odpowiednią przestrzeń laboratoryjną na Uniwersytecie Connecticut. Ponieważ MDMA zmienia świadomość, czyniąc uczestników bardziej otwartymi i bezbronnymi – stan, który pozwala na bezpieczną eksplorację, a następnie ponowne przetworzenie traumy – protokół wymaga od nich spędzenia nocy po zabiegu, co dodaje więcej kwestii regulacyjnych i godzin pracy personelu.

Próbując ująć leczenie słowami – jak to dokładnie działa? – jest wyzwaniem, ponieważ doznania psychedeliczne są często niewysłowione, a ludzie będą różnie reagować w zależności od ich wyjątkowych okoliczności, chemii ich mózgu i otoczenia, w którym doznanie ma miejsce. Uwaga jednak: badania nad psychoterapią wspomaganą psychedelikami wywodzą się z warunków terapeutycznych, w których klienci są dokładnie nadzorowani, z przestrzeganiem protokołów dotyczących stosowania i dawkowania – a nie rekreacyjnym, w którym może grać wiele zmiennych, takich jak czystość substancję i otaczające środowisko. Nieliczne głosy naukowe wyrażające zaniepokojenie koncentrują się nie na badaniach, ale na szybkim rozszerzeniu tej dziedziny jako całości i braku badań w środowiskach pozamedycznych. „Jeśli te leki zostaną zatwierdzone jako terapia terapeutyczna, czy leki o jakości farmakologicznej staną się łatwo dostępne, używane i nadużywane rekreacyjnie?” – zapytał profesor psychiatrii z Washington University Eugene Rubin w 2018 roku Psychologia dzisiaj artykuł.

Uzdrowiciel rozpoczyna ceremonię Yage w La Calera w Kolumbii. Yage, mieszanka halucynogennej liany Ayahuasca i psychoaktywnego krzewu, przyciąga wielu ludzi w Kolumbii, którzy starają się uczestniczyć w tradycyjnym rdzennym rytuale duchowego i fizycznego uzdrawiania(AFP / Getty)

Aby opisać leczenie, terapeuci korzystający z Map często posługują się analogią ciała, mówi Sara Reed, terapeutka i koordynatorka badania UConn. „Język Map w podejściu terapeutycznym jest taki, że nasz organizm posiada inteligencję, która chce iść w kierunku uzdrowienia” – mówi Reed, który jest czarny. „Kiedy dostaniesz skaleczenie na ramieniu, o ile jesteś w całkiem zdrowym, funkcjonującym ciele, twoje ciało będzie wiedzieć, co zrobić, aby się wyleczyć, zatrzymać krwawienie i stworzyć strup. Wierzymy, że psychika również ma tę samą właściwość. Psychika chce iść w kierunku leczenia, ale czasami istnieją bariery, które stoją na drodze tego procesu leczenia. Naszą filozofią w tym leczeniu jest stworzenie pojemnika, w którym niektóre z tych barier są usuwane, aby ludzie mogli przetwarzać traumę na swój własny sposób, w swoim czasie ”.

Terapia „pomaga spojrzeć z szerszej perspektywy” – mówi Terence Ching, doktorant psychologii klinicznej na Uniwersytecie Kalifornijskim w UConn i terapeuta, który jest Chińczykiem z Singapuru. „Wydaje się, że Twoje dotychczasowe życie po prostu przybliżało fragmenty układanki. Teraz robisz krok do tyłu – kilka kroków do tyłu – aby zobaczyć, jak wszystko do siebie pasuje. … Mogę łatwo zobaczyć, jak dla osoby z PTSD, która nie zareagowała na terapię rozmową, terapię poznawczo-behawioralną lub nawet medyczną marihuana, że ​​może to być rzecz, której mogą potrzebować, aby coś pchać, aby kliknęła. I znów mogą zacząć cieszyć się życiem ”.

Pomimo optymizmu badaczy po ich własnych doświadczeniach z psychoterapią wspomaganą MDMA, wkrótce napotkali przeszkody. Williams szybko zdał sobie sprawę, że protokół Map dotyczący rekrutacji uczestników, a następnie przeprowadzania ich przez leczenie, nie zadziała. „Zasadniczo próbowaliśmy przeprowadzić badanie, które zostało już zaprojektowane dla białych ludzi i sprawić, by działało dla osób kolorowych” – mówi. „Terapia musi mieć sens i być odpowiednia dla osoby, która ją otrzyma. A to, co może wydawać się dobrą terapią dla białej osoby, niekoniecznie musi rezonować z kimś z innej grupy etnicznej ”.

Program Gwyneth Paltrow w serwisie Netflix „The Goop Lab” poświęcił odcinek śledzeniu pracowników Goop podczas uzdrawiającego odosobnienia psilocybinowego na Jamajce, gdzie grzyby są legalne(Adam Rose / Netflix)

Ta rozbieżność ujawniła się w rekrutacji. Znalezienie uczestników wydawało się prawie niemożliwe. „Inne kliniki miały długie listy oczekujących osób próbujących dostać się do badania” – mówi George. „Nasza lista oczekujących była pusta”. Zespół zdał sobie sprawę, że musi dokonać niewielkich, ale bardzo istotnych zmian, takich jak upewnienie się, że w swoich materiałach użyli słów „uczestnik” i „badanie” zamiast „przedmiot” i „eksperyment”. „Jesteśmy całkiem świadomi historii okrucieństw medycznych popełnianych przeciwko społecznościom kolorowych w Stanach Zjednoczonych” – powiedziała mi Ching. „Naprawdę chcieliśmy, żeby język przynajmniej odzwierciedlał to, że jesteśmy tego świadomi. Chcemy być bardziej zachęcający, ponieważ istnieje już warstwa piętna i nieufności wobec systemu medycznego, którą mają społeczności kolorowe ”.

Edukacja w okresie rekrutacji też była inna. „Osoby kolorowe potrzebowały większego wsparcia w procesie badań przesiewowych”, mówi Reed, aby zwalczyć piętno kulturowe związane z szukaniem pomocy w zakresie zdrowia psychicznego, a także obawy, że stosowanie psychedelików, nawet w warunkach klinicznych, może prowadzić do szkodliwych rezultatów. „Co to są psychedeliki? Co to jest MDMA? Czy przychodzę tutaj, żeby się naćpać? Czy możesz mi powiedzieć, jak będzie wyglądała sesja nocna? Czy będę bezpieczny? Dlatego musieliśmy spędzić dużo czasu, edukując uczestników i zapewniając język przez cały proces selekcji, od świadomej zgody po rejestrację ”.

„Byłbym twoim terapeutą” – wspomina George, mówiąc potencjalnym uczestnikom. „„ Ja, czarna kobieta. Druga osoba w pokoju będzie osobą koloru. Cały zespół stara się, abyś czuł się bezpiecznie ”. Następnie musisz sprawić, by czuli się na tyle bezpiecznie, by chcieli usłyszeć więcej, a następnie zapewnić edukację o tym, czym właściwie jest ten lek. Musisz sprawić, by zechcieli zrobić to badanie ”.

Speaker’s Corner w Hyde Parku stało się rajem dla palaczy pod koniec lat sześćdziesiątych, a londyńskie dzieci-kwiaty zbierają się, by wesprzeć kampanię na rzecz legalizacji haszyszu i marihuany
(ROCZNIE)

Gdy uczestnicy się zarejestrują, zespół musiał dalej modyfikować protokół Map. Mapy były na pokładzie, mówi George: „Na przykład:„ Hej, nie myśleliśmy o żadnej z tych rzeczy i dziękujemy ”. Podczas sesji psychoterapii wspomaganej MDMA uczestnicy słuchają muzyki przez słuchawki – często relaksujące, instrumentalne utwory, które można usłyszeć w spa lub centrum jogi. Zespół UConn chciał wyselekcjonować te listy odtwarzania, aby umożliwić tworzenie muzyki pasującej do pochodzenia kulturowego każdego uczestnika i krzyżujących się tożsamości.

Przestrzeń fizyczna pozwoliła również na większą reprezentację kulturową. „Malowidła na ścianie, magazyn na stole, kubek do kawy, który mieliśmy – tak naprawdę chcieliśmy, aby wszystko, z czym nasi uczestnicy mieli kontakt, tylko wzmocniło ich poczucie bezpieczeństwa i przynależności” – mówi George. „Chcieliśmy, aby ludzie przyszli i powiedzieli:„ To jest znajome. Rozpoznaję tę grafikę. Widzę ludzi, którzy są do mnie podobni ”. W naszych indywidualnych prezentacjach również otwarcie mówiliśmy o reprezentacji kulturowej. Może założyłbym chustę na głowę z tkaniny kente. Upewnienie się, że my sami reprezentujemy naszą własną kulturę jako sposób na modelowanie tego zachowania naszych uczestników, aby mogli w pełni być sobą i pozwolić, aby cały ich ból wyszedł – co jest naprawdę trudne do zrobienia w nowej przestrzeni z nowymi ludźmi, zwłaszcza jeśli Nigdy wcześniej nie rozmawiałem o tym bólu ”.

„To, co może wydawać się dobrą terapią dla białej osoby, niekoniecznie musi rezonować z kimś z innej grupy etnicznej” – mówi Monnica Williams, która prowadziła proces.



Czy zamierzamy udostępnić go niektórym z najbardziej wrażliwych grup ludności, które tego potrzebują: osobom kolorowym, czarnoskórym, transpłciowym, zwłaszcza transpłciowym kolorowym kobietom?

Sara Reed, terapeutka i koordynatorka badań

Każdy zapisany uczestnik był małym zwycięstwem, wynikiem godzin psychoedukacji. Reed mówi, że Maps zastanawiali się, dlaczego w ich zespole było inaczej. „Zadawali pytania typu:„ Spędzasz dużo czasu ze swoimi uczestnikami. O co w tym chodzi? ”To nie było jak:„ Musisz przestać ”, ale była to po prostu większa ciekawość. „Jaka jest różnica w zapotrzebowaniu na miejscu w porównaniu z innymi miejscami?” Różnica polegała na tym, że osoby kolorowe potrzebowały większego wsparcia na początku procesu przesiewowego i tego leczenia, abyśmy mogli ich zatrzymać. Byli niektórzy uczestnicy, którzy, jeśli nie było z nimi aktywnego zaangażowania podczas tego wstępnego procesu, uczestnicy byli przytłoczeni i przedwcześnie opuszczali badanie lub wycofywali się z badania ”.

Czas był inną kwestią. Obecny protokół psychoterapii wspomaganej MDMA obejmuje 42 godziny terapii w ciągu 12 tygodni. Obejmuje to wiele sesji z terapeutami przed przyjęciem faktycznej dawki MDMA. Następnie są trzy sesje dawkowania w odstępie około miesiąca, a każda sesja dawkowania trwa cały dzień (najbardziej intensywne efekty MDMA trwają około czterech do sześciu godzin) z noclegiem. W międzyczasie uczestnicy powinni regularnie spotykać się z terapeutami, aby zbadać, co pojawiło się podczas sesji dawkowania, z serią sesji po ostatniej dawce. Jednak niektórzy potencjalni uczestnicy testu UConn uznali, że tym razem zaangażowanie jest nie do pokonania. Zespół zastanawiał się: czy mogliby łączyć spotkania? „Próbowaliśmy się dostosować, ale dla wielu ludzi było to naprawdę niemożliwe” – mówi George. Przeszkody nadal występowały: potencjalni uczestnicy mieli problem z przekonaniem swoich rodzin i partnerów, że leczenie było warte zachodu i bezpieczne. „[MDMA] nie jest formą leczenia, której zwykle doświadczamy ”- mówi George. „To zbyt obce i przerażające dla ludzi”.

Po dwóch latach pracy jeden uczestnik przeszedł całą drogę: klient współpracujący z Sarą Reed. Uczestnik „przeżył wiele traumy z dzieciństwa, traumy związanej z rasą, traumy, w której doszło do naruszenia jego ciała” – mówi Reed. „Nosił tak wiele w swoim ciele. Podczas swojej pierwszej sesji dawkowania [my co-therapist and I] widział, jak jego ciało głęboko się rozluźnia. Śmiał się w taki sposób, że absolutnie wierzę, że to część wydania. Powtarzał: „Czuję się taki zrelaksowany” i [my co-therapist and I] patrzyli na siebie, będąc świadkami jego procesu odprężania się po raz pierwszy od dłuższego czasu – lub kiedykolwiek, jako dorosły w tym ciele, ze wszystkimi jego historiami, złożonością i wspomnieniami. Aby był człowiekiem: nie był osobą kolorową, nie był osobą, która miała traumatyczne doświadczenia; był kimś, kto stał się człowiekiem. Przypomniało mi to moje własne doświadczenie MT-1, gdzie po raz pierwszy poczułem wolność w swoim ciele. Oczywiście potrzebujemy więcej badań, aby to potwierdzić, ale odkryłem, że ludzie są w stanie doświadczyć pewnego poczucia wolności w swoim ciele dzięki temu lekowi. Dla mnie jest to część mojej misji w tej pracy – pomaganie większej liczbie kolorowych osób w byciu ludźmi i relaksie. Przedstawiona w odpowiednim pojemniku to siła i potencjał tego leku ”.

Wtajemniczony tańców obrzędu Bwiti podczas ceremonii po użyciu rośliny iboga w Libreville. Iboga, ekstrakt z rośliny znanej ze swoich halucynogennych mocy, używana w tradycyjnym rycie gabońskim, jest również używana do leczenia uzależnień od narkotyków, alkoholu czy tytoniu(AFP / Getty)

Jednak po utracie lekarza psychiatry z jej zespołu – jedynego członka, który mógł legalnie przepisywać MDMA – Williams został zmuszony do całkowitego zakończenia badania klinicznego. Było to miażdżące rozczarowanie, ale też nie zaskakujące, biorąc pod uwagę przeszkody, jakie napotkali. „Myślę, że jest to bardziej symboliczne pod wieloma względami” – mówi Williams o swoich badaniach. Nawet gdyby pomyślnie ukończyli leczenie 10 uczestników, dla których pierwotnie planowali, to i tak nie byłyby wystarczające dane, aby z całą pewnością stwierdzić, jak psychoterapia wspomagana MDMA działa u osób kolorowych w porównaniu z ich białymi odpowiednikami. „Myślę, że większą wartością jest ilość uwagi, jaką zyskał ten wysiłek” w społeczności badaczy psychedelików, mówi Williams. „I jak to było w stanie przynieść więcej zmian, znacznie większe, niż mogliśmy uzyskać z samego badania”.

Konferencja szkoleniowa w Kentucky była bezpośrednim wynikiem ich częściowo ukończonych badań: przeszkody i problemy systemowe wskazane przez Williams i jej zespół zwróciły uwagę Map i, co najważniejsze, jej darczyńców. (Donors to Maps, zwolniona z podatku organizacja charytatywna, obejmuje spektrum polityczne i obejmuje wytwórnię mydła dr Bronnera, autora Tima Ferrissa i Fundację Mercer Family; warsztaty w Kentucky zostały sfinansowane przez Open Society Foundations, Libra Foundation i RiverStyx Foundation , między innymi.) „Jeśli tego chcesz [treatment] aby być dostępnym dla osób kolorowych, nie można stosować tych samych strategii, które je marginalizowały ”- mówi George. Marcela Ot’alora, psychoterapeutka z Kolorado, która jest zaangażowana w pracę Map MDMA od momentu powstania organizacji, pomogła w prowadzeniu szkolenia terapeutycznego w Kentucky. „Jest tak wiele miejsc, w których zmarginalizowane społeczności muszą znosić chodzenie do praktykującego, który jest biały i nie zamierza ich traktować w ten sam sposób lub nie zamierza tego zrozumieć i być może zamierza robić rzeczy szkodliwe w jakiś sposób, nawet o tym nie wiedząc – mówi.

Nawet przy nowym skupieniu się na inkluzywności w badaniach nad psychoterapią wspomaganą psychedelikami, pozostają pytania dotyczące kwestii dostępu. Jeśli i kiedy FDA zatwierdzi MDMA używane w PTSD, nie będzie ono szeroko dostępne; będzie to opcja tylko dla osób z formalną kliniczną diagnozą PTSD. Będzie również niezwykle kosztowna: szacunki wahają się od 10 000 do 12 000 funtów na rundę leczenia i nie jest jasne, co może być objęte ubezpieczeniem zdrowotnym. Koszt nie dotyczy substancji; wymagane będą godziny terapeutyczne – 42 godziny terapii, w tym trzy noclegi – oraz fakt, że terapeuci pracują w dwuosobowych zespołach, co jest miarą bezpieczeństwa pacjenta. Lekarze próbują dowiedzieć się, jak obniżyć te ogromne koszty. Mniej spotkań? Czy można pracować w grupie, aby wielu klientów mogło pracować razem w tym samym czasie? (To jest często sposób, w jaki enteogeny są używane w tradycyjnych i miejscowych warunkach). Przesuwana skala? Pro bono?

Chociaż proces uzyskania zatwierdzenia przez FDA był długi, nadal wiele czeka lekarzy i aktywistów. Chcą zobaczyć dostępne terapie, ale chcą je dobrze. W tym celu Maps uruchamia jesienią tę inicjatywę na rzecz równości w zdrowiu, aby przynieść korzyści zmarginalizowanym klientom, w tym stypendia dla terapeutów i przełożonych oraz fundusze dostępu do pacjentów. „Ważne jest, aby naprawdę zwolnić i naprawdę pomyśleć o tym – jeśli przejdziemy do mainstreamingu psychodelików przy użyciu psychoterapii – jakie to ma implikacje” – mówi Reed. „Czy będzie to nieuchwytna forma medycyny, w której będzie kilku wybranych, którzy będą mieli luksus, aby wziąć czas na leczenie, lub którzy będą mieli fundusze na zakup leczenia? Czy też zamierzamy udostępnić go niektórym z najbardziej wrażliwych populacji, które tego potrzebują: osobom kolorowym, czarnoskórym, transpłciowym, zwłaszcza transpłciowym kobietom kolorowym? … Do kogo naprawdę jesteśmy skierowani w medycynie psychodelicznej? To ogromne pytanie ”.



Source link